Welkom bij DELA Intermediair.
Hier gaan wij de dialoog met u aan. Met elkaar.

Columns

Over Silvia Janssen

Silvia Janssen is econoom en partner bij Adviesbureau Oostdam & Partners. Zij geeft dagelijks advies over compliance aan financieel dienstverleners. In 2010 verscheen haar eerste boek 'Zorgplicht loont': een praktische handleiding over zorgplicht en beloning. Zij schrijft voor DELA regelmatig artikelen over zorgplicht en aanverwante actuele thema's in de branche.

Controleritus

Controle in de keten? Er zijn geluiden dat het met een provisieverbod niet meer hoeft. Ik geloof daar niet in. Als de dienstverlening in het teken staat van klantwensen, moet je samen afspraken maken over dienstverlening en kwaliteit. Zelfs de toezichthouder predikt een indringende samenwerking, ondanks verzet van verzekeraars.

Wat vindt u zelf? Moet een verzekeraar u controleren op wat u aan dienstverlening biedt? En wat uw kwaliteit is? En of u wel passende adviezen geeft en integer te werk gaat? Ik kan me voorstellen dat u niet zit te wachten op deze bemoeienis. Maar hoe zit het als een collega-intermediair in de boeken van die verzekeraar staat, die de klant veronachtzaamt, of zelfs misleidt of bedondert?

Toch toezicht verzekeraar

Een verzekeraar is geen toezichthouder, en dat moet zo blijven. Van de andere kant heeft een verzekeraar vanuit zijn eigen bedrijf zicht op misstanden. En dan is het wel zo wenselijk dat hij daarop acteert, vindt u niet? Een soort zelfreinigend vermogen biedt de branche veel goeds.

Rolscheiding mist zijn doel

Hoe zit dat dan in 2013? Verzekeraars en intermediairs hebben dan meer gescheiden rollen. Althans dat is het streven. Iedere klant kan zich tot de verzekeraar wenden. Waarom een tussenpersoon die de klant begeleidt dan niet? Een mooie logica, maar hier doet zich een paradox voor.

'Hoe meer gescheiden de rollen van verzekeraars en intermediairs, hoe minder duidelijkheid over de kwaliteit aan de klant'

En dus zijn er juist bij het scheiden van rollen onderlinge afspraken nodig. Zonder afspraken is het gevaar groot dat de service aan de klant onduidelijk is en onvoldoende geborgd wordt.In mijn opinie mist de rolscheiding daarmee zijn doel. Rolscheiding brengt verzekeraars en tussenpersonen juist dichterbij en niet andersom.

AFM predikt ketenbeheersing

Los van deze nieuwe ontwikkeling, doet de AFM ook een duit in het zakje. Volgens de AFM moet de verzekeraar actiever toezien op de kwaliteit van de tussenpersonen waarmee zij samenwerken. Lekker handig, dat maakt voor hen het toezicht makkelijker. In het recente onderzoek naar de distributie van uitvaartverzekeringen dwingt de AFM verzekeraars tot beter toezicht. Een verzekeraar hoort, in het belang van de klant, erop toe te zien dat de adviseur het klantbelang centraal stelt. Het staat niet letterlijk in de wet, maar het is een interpretatie van de wet van de AFM.

Verplichtingen verzekeraars

En dat heeft gevolgen voor hoe de verzekeraar met u omgaat of moet omgaan. Ik geef u een paar voorbeelden van de aanbevelingen die de AFM aan verzekeraars doet.

1. de acceptatie en het monitoringsproces van verzekeraars moet voorkomen dat er samengewerkt wordt met illegale tussenpersonen;
2. verzekeraars moeten meer aandacht besteden aan (toezicht op) de kwaliteit van adviezen;
3. verzekeraars moeten de hoogte van de provisie-(plafond) aanpassen, als deze niet in relatie staat met de werkzaamheden van de tussenpersoon;
4. ingewonnen uitvaartwensen moeten ook bij de verzekeraar beschikbaar zijn tijdens de looptijd en bij overlijden van de klant;
5. verzekeraar moet onnodig gebruik van de uitvaartvolmacht stop zetten.

En wat betekent dat voor u als adviseur?

Juist, meer procedures en administratieve verplichtingen en een verzekeraar die actiever over uw schouder meekijkt. En ingrijpen bij bijvoorbeeld beloningsafspraken met de klant of in de volmachtbevoegdheden. En ook de goede ontkomen daar dus niet aan. Zeg het maar, is het waard voor het goede doel of vindt u het overdreven ballast?

Silvia Janssen